Ik ben Erjan en geboren op een boerderij. Als kind werkte ik in de tuin van mijn ouders en verzorgde kippen en koeien. Trekker rijden was iets om naar uit te zien. Het boerenleven heeft altijd een warm plekje in mijn hart, ook al is mijn professie een totaal andere geworden.

Al 15 jaar jog ik wekelijks lang de vervallen tuin, die nu Weidetuin heet en vroeg ik mij keer op keer af: wie gaat deze ‘bende’ opruimen? Na gesprekken met de toenmalige eigenaren ging ikzelf het antwoord op deze vraag geven. En samen met mijn vrouw Jacolien hebben we daar geen moment spijt van.

Het mooie aan werken in de Weidetuin is het leven dichtbij de natuur. Je ziet een fazant met kuikens tussen de brandnetels, kikkers en padden in allerlei grootte en kleur. Je ruikt de selderij die ‘wild’ in de kas groeit en de zoete geuren van de watermunt. Je hoort midden in de Randstad echt de stilte, maar evenzo het komen aanvliegen van een vogeltje die daar ‘voor je’ op een draad zit. Het is ook wel het ongewone van het vinden van een nest hommels of het leger van een vos. Het statige zwemmen van een groep zwanen of het oog in oog staan met de koeien van de buurman.

Ik hou van fysiek werk en het doen van warming-ups door het schoonmaken van de sloten of het bouwen van een composthoop. In weer en wind buiten staan en als het te hard gaat onderdak vinden in de loods. De tuin als een omarming voor al je zintuigen, voor jezelf, maar waarom zou het tot jezelf beperken? Welkom op de Weidetuin.